 |
| Photo: Asit |
Başkalarının bu kan.
Ve bu kadar günah benim.
Sorma nerede ellerim!
Zira,
Katil bendim…
Boş yere suçlandı tarih boyu Kabil!
Bendim bakire Meryem’e arsızca iftira eden,
İbrahim’i ateşe atan el, benim ellerim.
Çarmıhtaki çivide benim parmak izlerim.
En aşağılık yalanlar benim yılandilimden döküldü.
Ah benim bu çatal dilim!
Ne masum hayatların canına kastettim.
Kaç günahsız çiçeği kuruttum zemheri nefesimle.
Peygamber evinin duvarına atılan taşlarla dolu eteklerim.
Ebu Leheb de kim oluyor benim yanımda?
Ah o kuruyasıca ellerim!
Avuçlarımdan dökülen bunca saç teli.
Bunca masum kaderi.
Bunca ayıp..
Ne kayıp!
Kelimelerim zehirli.
Kelimeler keskin.
Kerbela’daki gaddar da bendim.
Kılıcımda Hasan ile Hüseyin’in vebali.
Ömer Efendimiz’i bıçaklayan,
Kalleş,
Ve kıvrımlı,
Ve zehirli hançerin kını benim kuşağımda gizli.
Acımayın bana, lanetleyin!
Merhamete layık görülmemeliyim.
Çekmeliyim her türlü ezayı,
Her türlü cezayı…
Ruhum Yâsin sessizliği özleminde.
İnşirah uzak bir dağ feneri gibi içimin tepelerinde.
Nahl ile teselli,
Ateş ile terbiye edilmeliyim…
Bu kadar günah.
Bu kadar vebal.
Bu kadar kan.
Ve Gözyaşı,
Ne kadar az, döktüğüm.
Nerede pişmanlıklar?
Karanlığı, yalnızlığı, unutulmuşluğu
Çoktan,
Hak ettim!
