 |
| Pht: Adrian Donoghue |
Ne de itinaylıydı isyanlarımız!
Yolu ebedi mekan zanneden gafillerdendik.
Taze bir dal gibi kırarken diğerimizin kolunu.
Müminler kardeş bellerdik!
Her yağmurda hüzünlenip,
Yağan karda içimize gizlendik.
Bilirdik üstelik;
Eriyecek bir gün bu kar,
Kalkacak örtü.
Ve hakikat orada durduğu kadar.
Acıtmayacaktı canımızı.
Ahhh ne kadar sahtekardı aynalar!
