Spor etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Spor etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

26 Şubat 2021 Cuma

 


Much more than a goal scorer!

Pelé

November 19th, 1969. A crowd of over 65,000 at the Maracana Stadium in Rio de Janeiro. The hosts, Vasco Da Gama, are hosting a very important opponent: Santos. In fact, there's an even bigger name than Santos: Pele.

When his name is announced, the Maracana stadium collapses.

Pele, who has already netted 999 times, is expected to score his thousandth goal here.

It's a historic day, because since the invention of soccer, no footballer on earth has come close to reaching this figure, let alone reaching it.

For the first time in its 70-year history, Vasco's own fans want a rival to score a goal.

In the first minutes of the match, as expected, Santos started to press, Pele, facing the goalkeeper with a through ball, lost his angle, but hit the ball, a little softly, Vasco goalkeeper Edgardo Andrada was in great form and kept it comfortably. Their own fans started booing their goalkeeper, Andrada was dumbfounded! In the second half Pele, this time from outside the penalty area, curled the ball outside the box with the outside of his right foot, the Vasco goalkeeper, at the risk of injuring his knee, flew like a tiger and cleared it off the crossbar with the outside of his right foot. The crowd went wild with rage.

Although Vasco scored an own goal (a Vasco defender headed the ball into his own net just as Pele was about to score), the match ended in a draw and the king of football did not score that day. This was undoubtedly due to the fact that the number 4 and 5 players of the home team abandoned the game and put Pele in their sights. Actually Brito, Dutra, Fidelis         and Jair Marinho, the Vasco Da Gama defense was a wall.

And the extra time

The moment came with 12 minutes to go, when Pele, entering the penalty area with a through ball, was caught between two opposing players and brought down. It's a cliché: the referee didn't hesitate to point to the penalty spot. Goalkeeper Andrada protested a lot, but the noise from the stands was deafening: Pele, Pele, Pele...

The Brazilian people, who had been suffering for years from the Mondgel Syndrome, which I will tell you about in a moment, had trampled on the love of the club, glorified the opposing goal scorer, wanted him to go down in history, and everyone had only one concern: "o milésimo", the historical witness to the "thousandth".

Pele tensed up as he planted the ball on the white dot. For a moment he thought to look around him. None of his teammates were around, and he turned back in amazement. The entire Santos team was lined up side by side on the midfield line, praying.

Pele hit the ball half a meter above the ground to the left of the goalkeeper, Andrada flew with all his might, he had anticipated the corner, he had managed to touch the ball, but he couldn't stop it from going into the net. As Andrada punched the grass in anger, all hell broke loose at the Maracana. Hundreds of journalists, photographers, TV journalists flooded the pitch, substitutes, technical staff, fans and so on, the pitch was full and the celebration of the goal lasted 24 minutes. 



One of the most important moments in the history of soccer, he went to the goal and took the ball between the nets and that ball is still considered sacred in Brazil today.
The scenes I have described are depicted in Netflix's new documentary Pelé.
The documentary is the result of an enormous archive search.
In addition to the fine workmanship, almost every living witness was interviewed. And of course, first and foremost with Pele, the hero of the documentary.
The documentary begins in an empty hangar as Pele, who has difficulty walking, slowly enters the frame and we learn the story from his mouth.
The Pele documentary starts by rewinding the movie a bit...
From the ghettos of Brazil, we learn about the poverty-stricken life of Pele, the painter's son of a father whose life is football.

Born in 1940 to a family of lumberjacks, the boy was named Edson Arantes do Nascimento Pele. A childhood spent in poverty with his two siblings, a professional soccer player father who was permanently unemployed... His name was Joao Ramos do Nascimento, his nickname was Dondinho (which doesn't sound very nice) and little Pele was called "son of Dondinho" for a long time. 


Dondinho played for junior teams and when Pele was 6 years old, he got the chance to sign for Atletico Mineiro, one of Brazil's big teams. The festive mood at home was short-lived, as he suffered a cruel blow in his first game and was injured, forcing him to end his career. From then on, he pinned all his hopes on his son. He becomes her first mentor and coach. And the unfortunate father finds a job as a cleaner in a hospital.

Pele, on the other hand, struggles to support his family by shining shoes until the age of 15.

Sometimes with a ball made out of old socks, sometimes with a grapefruit, Pele plays bounce ball, giving his foot a great agility.

These parts are not detailed in the documentary, after a general narration, the main story starts in 1956, when he joined the Santos club at the age of 15. We hear about the beginning of Pele's professional life from his teammate Pepe, who first discovered him. At the age of 16 he made the first team.

The event that changed his destiny was undoubtedly his call-up to the 58 World Cup squad. A tremendous happiness in the lumberjack family. Pele gets on a plane for the first time in his life and travels abroad for the first time. At the World Cup in Sweden, Brazil was not recognized. It was even seen as a bit of an average team. As Pele recounts his memories, he says that the Swedish children were amazed by the color and thought it was paint. When the journalists learned that there was a 17-year-old boy in the squad for the quarterfinals in Gothenburg, they made some rather obscene comments before the match.

Pele remembered his father's words: "Believe in yourself and remember, whatever your age, career, fame, you are all equal on the pitch!"



The ball comes into his lap in the penalty area, he does what he had done a thousand times before with a grapefruit, softens it with his knee, dives past the opponent and shoots... When Pele scores, the picture changes. Brazil, who beat Wales with this goal, are France's opponents in the semifinals.

Pele plays like a 40-year veteran and scores against France. And then another, and another. Brazil eliminates the arrogant French 5-2.

In the collective memory of the Brazilian people, the defeat to Uruguay in 1950.

The society feels a great sense of humiliation because of this. Losing the cup at home to another country, a Latin American country, has a huge impact on the country's self-confidence. Not just the 200,000 Brazilians who filled the Maracana stadium, but the whole country is traumatized.

Brazilian writer Neslon Rodriguez says that after this incident, Brazilian society suffered from a syndrome called "Mongrel Comlaxia".

So what is this Mongrel Complex?

Radriguez explained his concept as follows: "The feeling of inferiority that Brazilians voluntarily put themselves in compared to the rest of the world with the "Mongrel Complex". Brazilians are inverted Narcissus, spitting in their own image. Here is the truth: we cannot find personal or historical excuses for self-esteem."

There is still an urban legend that many people committed suicide by throwing themselves down at the Maracana stadium at the end of a match.

The Portuguese word for this complex is complexo de vira-lata, which translates as complexo de vira-lata, or stray dog complex.

The historical cycle will show that the Brazilians experienced a similar situation again in 2014 when they lost 7-1 to the Germans at the World Cup, again at home.

You can research the concept of "Cultural Shame" to understand the definition more closely.

Let's continue with our documentary. 



When Brazil, who had also eliminated France, faced Sweden in the final, all the players, with the exception of Pele, were very nervous. After Sweden's first goal, millions of Brazilians on the radio began to worry that history would repeat itself.

But heroes are heroes because they appear when they are needed most, and on the pitch the greatest hero in the history of soccer is born. Pele bounces the ball like a pair of intertwined socks, then, after beating his opponent, puts it in the corner. 1-1...

When hope blossoms, one grows... The Brazilian team shook off its humiliation and realized its strength. A few minutes after the first goal, Pele changed not only his personal history but also Brazil's fortunes with a header from Zagallo's cross. The Brazilian team won the final 5-2 and returned home as heroes. The country talks only about them, especially about Pele... 10 years of losers are over.

The documentary not only enriches the original match footage with interviews with the protagonists and witnesses, but also maintains continuity and increases curiosity.

In the documentary, we learn the unknown details of a well-known story.

A 17-year-old boy is changing the destiny of his country with his feet. 

What follows is a story of heroism. Pele has become the country's biggest brand, adding value to everything he touches. First and foremost to his club Santos. The club, which was ordinary and had not achieved much until that day, ran from success to success and its fame went beyond the borders of the country.

But life is not a straight line and no story continues in the same line of happiness. Pele also experiences great pain, hardship and despair.

Pele, who brought three of the four World Cups he participated in during his career to his country, for a period of time, his fate and the fate of his country were so parallel that Brazil was plunged into political and social chaos due to injuries and his withdrawal from football.

When General Medici consolidated his dictatorship in the late 60s, he made great use of soccer. And Pele, of course.

At this very moment, the world is embracing another political hero: Muhammad Ali Clay. Unlike Pele, Muhammad Ali refuses to be a political tool and is greatly admired. Pele, on the other hand, is criticized even in his own country for being a tool for a dictator. But he has his reasons.

Brazil owed a lot to Santos, Santos owed a lot to Pele, Pele owed a lot to Brazil... In this cycle of gratitude, Pele refuses to be a political figure. But he also refuses to be used by the state. When he goes all the way to the dictator's palace, he receives great criticism from the public.

In 1966, in the World Cup finals in England, Brazil played incredibly cruel football against their opponents. Within a week Brazil had 8 players, including Pele, out of the squad due to injury. Bulgaria, Hungary and Portugal were mercilessly crushed by the yellow and green team.

No matter how much Pele, the country's national symbol, ran away, he could not escape the coups. It was during this period that the fragile Brazilian society collapsed socially and economically. It was as if there was no hope without Pele.

When Pele announced his retirement from the national team, clouds of pessimism surrounded the country.

It was as if football was the glue that held society together, and when this failure led to Pele quitting the national team and then announcing that he was quitting football, social unrest broke out in Brazil in 1968. The Medici government declared martial law. The general saw pessimism as an opportunity to consolidate his dictatorship. 


The documentary does not act like Pele on these issues, but keeps its camera on the truth and tries to shed light on the history of the country beyond football. It talks about the peak of torture, murder, kidnappings, torture in prisons, repression, censorship and bans.

Directors Ben Nicholas and David Tryhorn (who we know from their documentaries on the famous athlete Danny Harris and the English soccer player Kenny Dalglish) While following Pele's life story, they also try not to miss the bigger picture.

Although side stories such as M. Ali and General Medici enrich the documentary in this respect, unfortunately, due to the time handicap, they are passed with small touches.

One of the most pleasant details is that the fatherly president of Santos at the time, Athiê Jorge Coury (who looks a lot like our late Süleyman Seba)

"As long as I am president, Pele will not be sold from Santos". Because according to Coury, Pele was a national treasure and national treasures could not be sold for any price.

Indeed, as soon as the Santos president changed, the new one, Vasco José Fae, gave the green light to Pele's transfer to America. Pele would try to save his body and soul, tired of being crushed under the weight of the world he lived in, by transferring to the Cosmos for 4 million dollars in 1975...

Between 1957-61, Pele scored 355 goals before he turned 21, a figure not reached by many scorers throughout their careers.

He scored 1284 goals for Santos, the team he played for until 1974.

By the time he retired from football in 1977, he had scored 1281 official goals in 1363 league games.

The number of goals he scored when he retired was much debated. Some say that Pele was lucky to have played football at a time when television was widespread and was the only channel in many countries. That's why many soccer players' goals were not included in the official literature. For some reason, the documentary prefers not to go into these issues. 



On the other hand

The biggest problem with the documentary is its duration.

The one and a half hour documentary is full in every sense of the word. However, the material that could have been a series of at least 8 episodes is either wasted or not touched upon at all, so to speak. For this reason, they tried to complete the story by including a considerable epilogue in the finale. As a moviegoer, we don't see the details of his adventure as an actor in the documentary, for example...

With all its flaws and beauties, Netflix's Pele is a great documentary. It offers both a historical perspective on our generation and a first-person account of a genuine hero.

Do not miss...

 

https://www.youtube.com/watch?v=KMyUnyxVB9Q

 


16 Ekim 2012 Salı

Rumen gibi geçti…

Fransa 98'deki Romanya. Yarısı tanıdık olan takım şekil yapmıştı. 


Rakibimiz Romanya... Kaderin garip tecellisi, Rumen futbol tarihi ile Türk futbol tarihi çok iç içe, birbiriyle çok etkileşmiş iki tarihtir.

Misal, İlyas Datça desem kimse hatırlamaz belki ama Datcu (Datku) ismini bilen çoktur. Yıllarca Fenerbahçe’nin kalesini koruyan bu muhteşem adam, hem vatandaşımız olmuş, hem de futbol sonrası da ülkemizde kalmıştı.  


Losif Rotairu vardı mesela, Steua Bükreş’te 93 maçta 83 gol, G. Saray’da iki senede 4 gol atabilmişti. Hele ki, bir Avrupa kupası çeyrek final maçında, (1992) W. Bremen karşısında, boş kaleye o kadar gevşek vurmuştu ki, top tıngır mıngır çamura saplanıp, çizgiyi geçememişti. Rotariu’nun sonradan sonra bel fıtığı olduğunu öğrenmiş, usta çıkıkçılara belini çektirtmiştik ama işe yaramamıştı.  

Ilie Datcu

Hagi’yi yazmaya gerek yok, onu ‘şair’ kategorisinde ele almak lazım.
İlie, Filipescu, Popescu gibi isimlerden oluşan şahane bir paket gelmişti yine G. Saray’a. Bu oyuncuların da büyük emeğiyle Sarı Kırmızılılar yıllar boyu başarıdan başarıya koşmuş ve UEFA Kupası gelmişti. Pakete sonradan eklenildiğinden ciddi endişe ettiğimiz Lutu ise, her ne kadar ‘yeni Hagi’ diye ambalajlansa da 3 maç oynayıp ülkesine dönmüştü.


Seri katil sükûnetinde olan Filipescu, medyadan rahatsızlık duyup erken gidenlerden oldu.

Topa beyniyle vuran bir dehaydı Popescu. Hagi’nin bacanağıydı. G. Saray’dan ayrıldıktan sonra geçmişte ajanlık işlerine filan bulaştı diye epey gürültü çıkarmıştı.


‘Buz adam’ Adrian ilie bir Beşiktaş maçında 3 gol atarak tarihe geçerken, Valencia ve Deportivo’nun ardından Beşiktaş’a gelmiş, kanında tespit edilen bir hastalıktan dolayı buradaki kariyeri bitmişti.

Ali Şen başkan, Adrian İlie’yi görünce beğenmiş ve kardeşi Sabin’i büyük paralar dökerek getirtmiş lakin verim alamamıştı. Sarı lacivertli takımda bir sezon bile tutunamamış, toplam 3 gol ile gitmişti. Sonra iki sezon oynadığı Valencia’da ‘sıfır’ çekerek, ‘biz yine şanslıymışız’ hissi yaşatmıştı.

Tamaş, Petre, Bratu gibi düz oyuncular da iz bırakmadan geçtiler çim sahalarımızdan.


Moldovan vardı, pek futbolcu gibi görünmezdi ama iyi adamdı. İki sezonda 30’dan fazla gol ile Sarı Lacivertlilerin gönüllerinde taht kurmuştu. 

Maldaraşanu’nun adı görkemliydi ama o da ‘sıfır’ çekerek gitti ülkemizden.

Kadıköy Panteri Pancu

Pancu unutulmazlar arasındadır. Bir Fenerbahçe maçıydı ve Beşiktaş deplasmanda zor durumlara düşüyordu.  Tümer’in yerine girdi ve Siyah Beyazlılar bir gol atıp durumu 3-2 yapmıştı. Ne yazık ki Cordoba’nın penaltı yapıp oyundan atılmasıyla, oyuncu değişikliği tamamlamış olan takımında kaleye geçmek durumunda kalmış ve Alex’in gol vuruşunu çelememişti. Ancak bu dakikadan sonra Fenerbahçe füzelerini birer birer çıkarmayı başarmıştı. Pek çok kimse o ana kadar Pancu’nun kariyerine kaleci olarak başladığını bilmiyordu tabi. Eksik Beşiktaş, o gün F. Bahçe’yi Kadıköy’de 4-3 yenmeyi başarmış ve Pancu’nun adı ‘Kadıköy Panteri’ olarak kalmıştı.

Daniel Timofte

Timofte vardı bir de; Samsunsporlu. Yaklaşık 10 yıl boyunca bu takımın iskeletini oluşturan en önemli isimdi. Son yıllarında peşini bırakmayan sakatlıklar onu alkolik yapmıştı ve maalesef futboldan kopmuştu.

Ne diyorduk biz, koptuk sanki! Evet, rakibimiz Romanya, maç bildiğiniz gibiydi. Bize bu anıları yaşattıkları için Abdullah Avcı ve talebelerine teşekkür ederiz. 

NOT: Bu yazı Türkiye-Romanya maçı esnasında gazete için yazıldı, gazete (haklı olarak) yayınlamaya değer bulmadı, zira maçtan başka şeyler anlatıyordu.

8 Nisan 2010 Perşembe

Messi:İşin sırrı nerede?

Şampiyonlar Ligi Çeyrek Final rövanşında Arsenal'i 4 golle yıkan Messi futbol medyamızı derinden sarstı. Şampiyonlar Ligi yayın hakkını elinde tutan Star Televizyonu maçı canlı yayınlamak yerine tırışkadan yerli dizi yayınlamayı tercih etmişti. Futbolseverler Messi'nin gala gecesini izleyebilmek için gece yarısını beklemek zorunda kaldı. Zaman gazetesi ise şaşkınlığı, Arsen Wenger'in söylediği 'Sanki Play Station karakteri' başlığıyla yorumladı.

Oysa durum o kadar da gerçeküstü değil. Elbette Lionel Messi'nin hayatı (Benjamin Button'unki kadar tuhaf olmasa da) ilginç ve hatta sinematografik. Lakin işin sırrı orada değil.


Nasıl mı?
 
Anlatayım...

Messi; 1987 yılının 24 Haziran günü dünyaya gelmiş. Babası 1958 doğumlu fabrika işçisi Jorge Horacio Messi, annesi ise yarı zamanlı temizlikçi Celia Maria Cuccittini'dir. Yani bizdeki futbolcuların yüzde doksanının geldiği bir hayat katmanından geliyor ünlü oyuncu. Babasının ailesi İtalyan şehri Ancona kökenli. Messi ailesinden Angelo Messi 1883'te Arjantin'e göçmüş. Lionel Messi'nin, Rodrigo ve Matias adlı iki ağabeyi, Maria Sol adlı da bir kız kardeşi var. 4 kardeşler anlayacağınız.


Messi 5 yaşında, babasının antrenörlüğünü yaptığı Grandoli futbol takımında forma giymeye başladı. Yanlış okumadınız yaş 5! 1995'te, doğduğu şehir Rosairo'nun takımı Newell's Old Boys'a geçti. 11 yaşında büyüme hormonu eksikliği teşhisi kondu. Arjantin 1. Ligi Primera División Argentina takımı River Plate, Messi'nin tedavisine yardım etmek istedi ancak, aylık $900'lık tedavi masrafını karşılayacak paraları olmadığını söylediler. Barcelona'nın spor direktörü Carles Rexach, Messi'nin Katalunya, Lleida'daki akrabaları sayesinde, kendisinin yeteneğinden haberdardı. Messi'ye bir deneme süreci önerdi. Messi'nin deneme süresinden sonra, FC Barcelona, Messi ile sözleşme imzaladı ve İspanya'ya taşınmak isterse, sağlık masraflarını karşılayacağını açıkladı. Ailesi Avrupa'ya taşındı ve Messi de kulübün genç takımında oynamaya başladı. Kader ağlarını örüyordu…



Barça'la Messi!

Messi, resmi olmayan ilk maçına 16 yaşında, 16 Kasım 2003'te FC Porto ile oynanan hazırlık maçında çıktı. Bir yıldan kısa bir zaman sonra Frank Rijkaard, (Evet evet bugün yüce otoritelerimizin beğenmeyip şutlamak istediği teknik adam!) 16 Ekim 2004'te RCD Espanyol maçında Messi'ye forma verdi ve Messi 17 yaşında ilk lig maçına çıktı. Messi, Barcelona'da forma giyen en genç 3. futbolcu ve La Liga maçına çıkan en genç Barcelona'lı futbolcu oldu. (Bu rekor Eylül 2007'de Bojan Krkic tarafından kırılacaktı.) İlk golünü de 1 Mayıs 2005'te Albacete'ye attı. Messi bu golle La Liga'da gol atan en genç Barcelona'lı rekorunu da kırdı. (Bu rekor da yine Bojan Krkic tarafından, Messi'nin asistiyle atılan bir gol ile 2007'de kırıldı.)

16 Eylül 2005'te, 3 ay içinde ikinci kez, Barcelona, Messi'nin kontratını uzattığını açıkladı. Bu sefer Messi'nin maaşı, normal bir ilk 11 oyuncusu kadar oldu ve kontrat, 2014 Haziran'ına kadar uzatıldı. Messi, 26 Eylül 2005'te İspanya vatandaşlığı hakkını kazandı. 27 Eylül'de İtalyan klüp Udinese Calcio'ya karşı oynadığı ilk Şampiyonlar Ligi maçına kendi evinde çıktı. Messi, oyundan alınırken, topla soğukkanlı oyunu ve Ronaldinho ile pas trafiğinin getirdiği galibiyeti nedeniyle alkış yağmuruna tutuldu.

2005-06 sezonunda 17 lig maçında 6 gol attı ve 6 Şampiyonlar Ligi maçında 1 gol attı 7 Mart 2006'da oynanan Şampiyonlar Ligi iki turda Chelsea'ya karşı oynadıkları maçta yaşadığı kas yırtılması nedeniyle sezonu erken kapamak zorunda kaldı. Sezon sonunda Rijkaard'ın Barcelona'sı İspanya ve Avrupa şampiyonu oluyordu.


Boynuz kulağı geçiyor mu?

2006-07 seonunda, Messi, düzenli bir ilk 11 oyuncusu oldu ve 26 maçta 14 gol attı. 12 Kasım'da Real Zaragoza'ya karşı oynadıkları maçta, ayak tarak kemiği kırılması nedeniyle, 3 ay forma giyemedi. Messi, Arjantin'de tedavi gördükten sonra, 11 Şubat'ta Racing Santander maçında ikinci yarıda oyuna girdi. 11 Mart'ta, Messi en iyi performansını gösterdi ve Real Madrid derbisinde 10 kişi kalmış Barcelona'nın 3-3 berabere kaldığı maçta, 3 golü de atarak hat-trick yaptı. Üç gol de beraberliği sağlayan goldü ve son golü uzatma dakikalarında atmıştı. Böylece 1994-95 sezonunda Real Madridli Ivan Zamorano'dan sonra "El Clasico"da ilk kez hat-trick yapan futbolcu oldu. Messi ayrıca, sezon içinde gol atan en genç futbolcu oldu. Sezon sonuna doğru daha çok gol bulmaya başlamıştı; 14 lig golünün 11'ini, son 13 maçta atmıştı.

Messi, "yeni Maradona" lakabının gerçek olduğunu, bir sezon içinde Maradona'nın en ünlü gollerinin neredeyse aynısını kaydederek gösterdi. 18 Nisan 2007'de Copa del Rey yarı final maçında Getafe'ye karşı iki gol atarken bunlardan biri, Diego Armando Maradona'nın İngiltere'ye 1986 Dünya Kupası'nda attığı ve "Yüzyılın golü" adı verilen golünün çok benzeriydi. Dünyanın en önemli spor gazeteleri Messi ve Maradona karşılaştırmaları yapıyordu ve İspanyol basını Messi'yi "Messidona" olarak tanımlıyorlardı. Maradona'nın Meksika'da 21 yıl önce yaptığı gibi 62 metre koştu, kaleci dahil olmak üzere 6 futbolcuyu çalımladı, çok benzer bir yerde şutunu çekti ve golden sonra Maradona gibi yine korner direğine koştu. Maçtan sonraki basın toplantısında Messi'nin takım arkadaşı Deco "Hayatımda gördüğüm en iyi goldü" açıklamasını yaptı. Espanyol karşısında, Maradona'nın yine İngiltere'ye karşı attığı golün bir benzerini attı. Messi topa çıkarken, eliyle topa dokunarak kaleci Carlos Kameni'nin yanından geçmesine sebep oldu. Espanyol oyuncularının itirazlarına ve tekrarların açıkca elle oynama olduğunu göstermesine rağmen, gol geçerli sayıldı.

2007-08 sezonunda, Messi, bir haftada 5 gol atarak, Barcelona'nın La Liga'da ilk dörde girmesine yardım etti. 19 Eylül'de, Şampiyonlar Ligi'nde Olympique Lyonnais'u evinde 3-0 yenerken bir gol kaydetti. 22 Eylül'de Sevilla karşısında iki gol buldu ve 26 Eylül'de de Real Zaragoza karşısındaki 4-1'lik galibiyette 2 gol daha attı. 27 Şubat'ta Valencia maçında Barcelona'da resmi olarak 100. kez forma giymiş oldu.



Acıların ve ödüllerin topçusu!

Forvet oyuncuları arasında "FIFPro Dünyanın En İyi 11 Futbolcusu" adayı oldu. İspanyol gazetesi Marca'nın sitesinde yapılan bir online ankette, %77 oy oranıyla dünyanın en iyi futbolcusu olarak oylandı. Barcelona yanlısı gazeteler tarafından Ballon d'Or ödülünün Messi'ye verilmesi istendi ve Franz Beckenbauer da bunu destekledi. Francesco Totti gibi futbol yıldızları da Messi'yi dünyanın en iyi futbolcusu olarak gördüğünü açıklamıştı…

Messi, 4 Mart'ta Celtic ile oynanan Şampiyonlar Ligi maçında geçirdiği bir adele kopması nedeniyle 6 hafta sahalardan uzak kaldı. Messi, bu sakatlığı 3 sezonda 4. kez yaşıyordu.

Ronaldinho'nun takımdan ayrılması ile Messi, 10 numaraları formayı giymeye başladı. 1 Ekim 2008'de, Shakhtar Donetsk'e karşı oynanan Şampiyonlar Ligi maçında, Thierry Henry'nin yerine girerek, 0-1 giden maçı son 7 dakikada attığı iki golle 2-1 galibiyete çevirdi. Sonraki lig maçı Messi ile çok yakın arkadaşı Sergio Agüero'nun karşı karşıya geldiği Barcelona-Atletico Madrid maçıydı. Messi, bir frikik golü ve bir asist yaparak, Barça'nın maçı 6-1 kazanmasına yardım etti. Messi, Sevilla maçında da 23 metreden attığı vole golü ve sonra kaleciyi çalımlayıp, dar açından attığı golle dikkat çekti. 13 Aralık 2008'deki ilk el Clasico'da, Barcelona, Real Madrid'i 2-0 yenerken, Messi ikinci golü kaydetti. Ayrıca 2008 FIFA Dünya'da Yılın Oyuncusu Ödülü ikincisi olup, 678 puan topladı.

Messi 2009'un ilk hat-trick'ini Copa del Rey maçında Atletico Madrid'i 3-1 yenerlerken kaydetti. Messi, önemli gollerinden ikisini 1 Şubat 2009'da Racing Santander karşısında Barcelona 1-0 yenik durumdayken, ikinci yarı oyuna girerek kaydetti ve maçı 2-1 kazandılar. Bu gollerden ikincisi, Barcelona'nın 5000. lig golüydü. La Liga'nın 28. haftasında Messi, Malaga'yı 6-0 yenerlerken sezon içindeki 30. golünü attı. 8 Nisan 2009'da Şampiyonlar Ligi'nde Bayern Münih'e iki gol atarken, bu turnuvada 8 gol atarak, kendi rekorunu kırdı. 18 Nisan'da Getafe'ye 1-0 yenerlerken, 20. lig golünü atmış oldu.


Barcelona, Real Madrid'in Santiago Bernabéu stadında oynadıkları El Clasico'yu 6-2 kazandı ve 1930'dan beri Real Madrid'in aldığı en büyük yenilgi oldu. Bu maçta Messi, 2 tane de gol kaydetti. Her golünden sonra, kameralara giden Messi, formasını kaldırıp, "Sindrome X Fragil" (Katalanca: Frajil X sendromu) yazan t-shirtünü gösterdi ve bu hastalığa sahip çocuklara desteğini gösterdi. Messi, Şampiyonlar Ligi yarı finalinde Andrés Iniesta'nın duraklama dakikalarında attığı golün hazırlanışında yer aldı ve Chelsea'yi geçen Barcelona, finalde Manchester United'ın rakibi oldu. 13 Mayıs'ta, Copa del Rey finalinde Athletic Bilbao'yu 4-1 yenerlerken, Messi, bir gol iki asist yaptı ve ilk Copa del Rey'ini kazandı. Daha sonra La Liga'yı kazanıp, double yaptılar. Barcelona UEFA Şampiyonlar Ligi 2008-09 Finali'nde 2-0'lık galibiyetle, 3. kupasını kazandı. Messi, 70. dakikada ikinci golü kaydetti ve 9 golle Şampiyonlar Ligi gol kralı oldu. Böylece en genç gol kralı ünvanını da kazandı. Bu muhteşem sezon sonra Messi, UEFA Yılın Forveti ve UEFA Yılın Futbolcusu ödüllerini kazandı. Bu Şampiyonlar Ligi galibiyetiyle, Barcelona Copa del Rey, La Liga ve Şampiyonlar Ligi'ni bir sezonda kazanarak, "üçleme" yapan ilk İspanyol kulübü oldu.

UEFA Süper Kupası'nı 2009'da kazanan Barcelona'nın teknik direktörü Josep Guardiola, Messi'nin gördüğü en iyi futbolcu olduğunu söyledi. 18 Eylül'de Messi, Barcelona ile yeni bir sözleşme imzaladı. 2016'ya kadar uzatılan sözleşmeye göre, Messi'nin satış fiyatı 250 milyon € olarak belirlendi. Yıllık 9,5 milyon €'luk kazanması ile birlikte Messi, Zlatan Ibrahimovic ile birlikte La Liga'nın en pahalı futbolcusu oldu. 4 gün sonra, 22 Eylül'de, Messi 4-1'lik Racing Santander maçında 2 gol bir asist yaptı. İlk Avrupa golünü 29 Eylül'de Dinamo Kiev'e karşı kaydetti. 1 Aralık 2009'da, Messi Avrupa Yılın Futbolcusu Ödülü'nü kazandı. İkinci gelen Cristiano Ronaldo 233 puan alırken, Messi 473 oy almıştı. Bu fark, tarihin en büyük farkı oldu. France Football dergisine yaptığı açıklamada, Messi ödülü ailesine ithaf ettiğini söyledi ve "Ne zaman onlara ihtiyacım olsa benimleydiler ve hatta bazen duygularını benden daha çok gösterdiler" dedi.

19 Aralık'ta Messi, FIFA Dünya Kulüpler Kupası finalinde Abu Dhabi'de Estudiantes'e galibiyet golünü attı ve bu kupayı da kazandılar. 2 gün sonra, FIFA Dünya'da Yılın Oyuncusu Ödülü'nü C. Ronaldo, Xavi, Kaka ve Iniesta'yı geçerek aldı. Messi, bu ödülü ilk kez kazanırken, bu ödülü kazanan ilk Arjantin'li de oluyordu.

 
10 Ocak 2010'da, 2010'un ve sezonun ilk hat-trick'ini 5-0'lık Tenerife galibiyetinde kaydetti. 17 Ocak'ta Sevilla'yı 4-0 yenerlerken, Messi, kulüpteki 100. golünü kaydetti. Bundan sonra 5 maçta 11 gol attı. Malaga'yı 2-1 yenerlerken, 84. dakikada gol attı. Sonra 2-2'lik Almeria beraberliğinde 2 gol attı. Sonraki etkileyici hafta performansında 8 gol kaydetti. Evleride Valencia'yı 3-0 yenerlerken hat-trick yaptı. Daha sonra Şampiyonlar Ligi çeyrek finaline çıkmalarını sağlayan 4-0'lık Stuttgart maçında 2 gol attı ve en son olarak Zaragoza'yı 4-2 yendikleri maçta bir hat-trick daha yaptı. Bu performansla La Liga'da iki maç arka arkaya hat-trick yapan ilk Barcelona'lı futbolcu oldu. 24 Mart 2010'da Osasuna karşısında 200. resmi maçına çıktı.

6 Nisan 2010'da Messi, kariyerinde ilk kez bir maçta 4 gol kaydetti. Bu golleri Arsenal'e karşı Şampiyonlar Ligi çeyrek final ikinci maçlarında kendi evlerinde aldıkları 4-1'lik galibiyette kaydetti. Bu maç sonunda Şampiyonlar Ligi'nde en çok gol atan Barcelona'lı ünvanını Rivaldo'dan kaptı.


Milli takımlar kariyeri


Haziran 2004'te, Paraguay'a karşı oynadığı bir 20 Yaş altı hazırlık maçı ile birlikte Messi ilk kez Arjantin forması giydi. 2005'te Arjantin U-20 Milli takımı ile Hollanda'da FIFA 20 Yaş Altı Dünya Kupası'nı kazandı. Bu turnuvada "Altın Top" ve "Altın Ayakkabı" ödüllerini de kazandı.

Arjantin Milli Futbol Takımı'nda ise ilk maçına 17 Ağustos 2005'te, 18 yaşında Macaristan'a karşı çıktı. 63. dakikada oyuna girdiği maçta, hakem Markus Merk tarafından Messi'nin formasını çeken Vilmos Vanczák'a attığı dirsek yüzünden 2 dakika içinde kırmızı kart gördü. Bu tartışmalı pozisyon sonrası Maradona, bu kartın önceden tasarlandığını iddia etti. Messi takıma 3 Eylül'de Paraguay'a 1-0 yenildiği maçta takıma geri döndü. 28 Mart 2009'da Venezuela ile oynanan Dünya Kupası eleme maçında Messi, ilk kez 10 numaralı Arjantin formasını giydi. Maç ayrıca Diego Maradona'nın Arjantin teknik direktörü olarak sahaya çıktığı ilk resmi maçtı. Arjantin maçı 4-0 kazanırken, Messi de ilk golü kaydetti.

2006 Dünya Kupası

2005-06 sezonunun sonunda sakatlığı nedeniyle iki ay futbol giyemeyen Messi'nin bu sakatlığı Dünya Kupası'na katılmasını tehlikeye sokmuştu. Yine de, Messi 15 Mayıs 2006'da turnuvaya gidecek futbolcular listesine girdi. Dünya Kupası öncesi son maçında Arjantin U-20 Milli Takım ile Angola karşısında oynanan maçta 64. dakikada oyuna da girmişti.

Fildiş Sahilleri ile oynanan ilk maçtaki galibiyete Messi, yedek kulübesinden tanıklık etti. İkinci maç olan Sırbistan maçında, Messi 74. dakikada Maxi Rodríguez'in yerine girerek, Dünya Kupalarında Arjantin'i temsil eden en geç futbolcu oldu. Oyuna girdiği dakika Hernán Crespo'nun golünün asistini yaptı ve 6-0'lık galibiyetin son golünü de kaydetti. Böylece turnuvanon en genç golcüsü oldu ve Dünya Kupası tarihinin en genç golcüleri listesine 6. sıradan girdi. Hollanda ile 0-0 berabere kaldıkları maçta ilk 11'de başladı. Sonraki Meksika maçında, Messi 84. dakikada oyuna girdi. Maç 1-1 berabere iken attığı bir gol, ofsayt olarak değerlendirildi. Çeyrek finalde Almanya ile oynadıkları maçta teknik adam José Pekerman tarafından yedek kulübesinde tutuldu. Maç sonunda penaltılarda 4-2 yenilerek, elendiler.

2007 Copa America

Messi turnuvadaki ilk maçına 29 Haziran 2007'de, ABD'ye 4-1 yendikleri ilk maçta çıktı. Maçta oyun kurucu olarak yeteneklerini sergiledi. Crespo'nun golüne asist yapıp, kaleyi birçok kez yokladı. 79. dakikada, maçta gol atacak Tevez'e yerini bıraktı. İkinci maçı olan Kolombiya maçında takıma bir penaltı kazandırdı ve Crespo'nun gole çevirdiği penaltıyla maç 1-1 oldu. Maç 4-2 biterken, Arjantin çeyrek finale çıkıyordu. Paraguay'la oynanan üçüncü maçta, çeyrek final garantilendiği için Messi dinlendirildi. 64. dakikada Esteban Cambiasso yerine oyuna giren Messi, 79. dakikada Javier Mascherano'nun golünü hazırladı. Çeyrek finalde Peru'yu 4-0 yenerlerken, Messi, Riquelme'nin asistiyle takımın 2. golünü kaydetti. Yarı finalde de Meksika karşısında 3-0 galibiyet alırlarken, Messi Oswaldo Sánchez'in üstünden aşırttığı topla golü buldu. Ancak finalde Brezilya'ya 3-0 yenildiler.

2008 Yaz Olimpiyatları

2008 Olimpiyatları için önce Messi'nin gitmesine izin vermeyen Barcelona, Josep Guardiola ile yapılan konuşmalar sonucu 2008 Yaz Olimpiyatları'na katıldı. Fildişi Sahilleri'ni 2-1 yendikleri maçta ilk golü attı. Hollanda'yı uzatlamalarda 2-1 yendikleri maçta ilk golü attı ve Ángel Di María'nın golünün asistini yaptı. Ezeli rakipleri Brezilya'yı 3-0 yenip finale çıktıkları maçta da forma giydi. Nijerya'ya karşı oynadıkları altın madalya maçında, Messi yine Di María'ya asist yapıp ve maçı bu golle 1-0 kazandılar.




Özel hayatı


Esas işin püf noktasına geliyor. Messi Türk basının sunmaya çabaladığı gibi insan üstü bir varlık olmadı hiç bir zaman. Sakatlıkları, dengesizlikleri, yaşadıklarıyla tam bir 'fani'ydi! Misal; Messi ilk olarak doğum yeri Rosario'dan Macarena Lemos ile aşk yaşadı. 2006 Dünya Kupası öncesi, Rosario'da tedavi gördüğü sıra, Lemos'un babası tarafından tanıştırıldığı söylendi. Eskiden Arjantinli model Luciana Salazar ile aşk yaşadığı söylentileri de çıktı. Söylenti diyoruz zira, 'Sevieli bir birliktelik' olarak Hürriyet gibi gazetelerin sürmanşetine hiç bir zaman konu olmadı. İspanya'da Hürriyet yok zira! Ocak 2009'da "Hat Trick Barça" adlı Canal 33 programında "Bir kız arkadaşım var ve Arjantin'de yaşıyor, rahat ve mutluyum" dedi. Kız arkadaşı Antonella Roccuzzo ile Barcelona-Espanyol derbisi sonrası Stiges'teki bir karnavalda görüldü. Roccuzzo da Rosario doğumluydu. 2010'un sonunda çift evlenmeyi planlamakta.

Messi, Pro Evolution Soccer 2009 oyununun kapağında yer aldı ve Fernando Torres ile oyunun reklamlarında rol aldı. Messi'nin sponsoru Alman firma Adidas'tır ve televizyon reklamlarında da oynamaktadır. İki kuzeni Maxi ve Emanuel Biancucchi da futbolcudur. 11 Mart 2010'da UNICEF tarafından iyi niyet elçisi olarak açıklandı.

Gelelim zurnanın zırt diyeceği noktaya. Şayet Messi Türkiye'de yaşasaydı asla böylesine bir futbol yıldızı olamazdı. Zira günü birlik kahraman ve hain üreten Türk -futbol- medyası daha 17 yaşında onu göklere çıkartıp, 17,5 yaşında bunun da bir tarafı kalktı manşetiyle kariyerini daha o gün bitirirlerdi. Anadolu'da Messi gibi bir çok yeteneğin olmadığını düşünüyorsak yanılıyoruz. Sayısız yıldız adayı sayabiliriz ki, futbol medyamızın gazıyla havalara girmiş, uçmuş ve yine aynı güruhun marifetiyle diklemesine çakılıp, yok olup gitmiştir. Lionel Messi'yi Messi yapan şey, elbette yetenekleri, kaderi vesairedir. Ancak en büyük şansı İspanya gibi Türk medyasının olmadığı olamayacağı bir ülkede spor yapmasıdır. yoksa Hıncal Uluç gibi bir allame iki haftada bitirirdi onu. Tıpkı son dönemde Arda'yı yedikleri gibi. Afiyet olsun!



15 Nisan 2009 Çarşamba

Amansız Türko!


Uyarı: yazıdaki benzetmeler kesinlikle hakaret ya da aşağılama amaçlı değildir, aksine bir gerçekliği tespit etme ve sosyolojik çıkarım yapma amacıyla yapılmıştır.

İvan Petroviç Pavlov laboratuvarda mide üzerine bir çalışma yaparken köpeklerin daha et verilmeden önce ayak seslerini duyduğunda salya akıtmaya başladığını farketttikten sonra klasik şartlanma deneyleri yaptı.


Kurgu şöyleydi; köpeğe ilk olarak birkaç kez zil çalınır. Fakat köpek tepki vermez. Sonradan et verilir. köpeğin salyaları akar. Sonra et ile birlikte zil çalınır. Daha sonra et verilmediği halde zil çalındığında köpeğin ağzının suyunun aktığı görülür.
Tüm canlılarda yuvarlanan ve zıplayan şeylerle oynamak; hiç olmazsa onlara dokunmak, vazgeçilmez bir istek içgüdüsüdür. Bir yumakla tatlı bir coşku içinde oynayan bir kedi; zıplayıp giden bir topun peşinden, onu kapmak için çılgınca koşan bir köpek; sirklerde burunları ucunda top sektiren terbiye edilmiş foklar bunun en güzel örnekleridir.

İnsanoğlu da bugün adına kısaca "top" dediğimiz yuvarlak cisimlerle oynamaya karşı büyük bir meyil göstermiştir. Bu eğilimin insanlıkla yaşıt olduğu dahi söylenir. Afrika'nın balta girmemiş ormanlarında yaşayan en ilkel kabilelerde insan kurukafalarını ayakla tekmelemek suretiyle bir garip oyun oynandığına dahi rastlanmıştır.

Futbolun da bu istek içgüdüsüyle doğmuş olduğu tahmin ediliyor. Ancak bunun ne zaman ve nerede başladığına dair kesin bilgi verebilecek bir belge bugüne kadar bulunamamış.

Top ile insanın ilk birlikteliği Cem Yılmaz’ın A.R.O.G’unda gösterildiği gibi bir milyon yıl öncesine dayanmasa da Mısır'da Merruka mezarlarındaki duvar resimlerinde çeşitli sporcu figürlerinin yanı sıra ayakla top oynayan insan şekillerine de rastlandığı biliniyor.

Ancak modern futbolun doğuşuna baktığımızda; İngiltere'de 12. Yüzyıla gelmek gerekiyor. İlk etapta bu oyunu halk da soylular da bu oyunu pek sevmiş ne acı ki, giderek köyler ve kasabalar arasında büyük bir rekabetten doğan çatışmalara neden olmaya ve bir iç savaş haline dönüşme tehlikesi dahi arz etmeye başlayınca, Kral II. Edward yayınladığı bir fermanla İngiltere'de futbolu yasaklıyor. Fermanda şöyle diyordu: "Büyük bir topla şehir içinde gürültüler yapıldığı, Tanrı korusun bir çok kaza ve hasara sebebiyet vereceği anlaşılmıştır. Tanrı ve Kral adına, şehir ve kasaba içinde top oynanmasını yasaklıyorum. Emirlerimizin aksine hareket ederek top oynayanlar en şiddetli cezalara çarptırılacaktır" (13 Nisan 1314) Kral II. Edward'ın bu fermanıyla futbol, İngiltere'de adeta lanetlenmiş ve futbol oynayanlara kötü gözle bakılmaya başlanmıştır. William Shakespeare'in ünlü eseri "Kral Lear"de bu görüş, bir aktörün söylediği şu söz dile gelir:

"You base, football player!" (Seni aşağılık futbol oyuncusu)
16.yüzyılda İngiliz yazar Stubbes,”Bağımlılıkların Anatomisi”adlı kitabında,futbolun kıskançlığa,hınca,nefrete ve düşmanlığa hatta kavgaya ve cinayete neden olduğunu belirtmiştir. Başka bir yazar 1583’te futbolun boyun,bacak ve kol kırılmalarına,burun kanamasına yol açtığını belirtmiştir ve zararlı bir faaliyet olduğunu yazmıştır.

Çıkışından, gelişmesine kadar, hep kavganın, gürültü ve tartışmaların beraber yaşandığı futbol, ülkemize bir spor olarak değil, ülkemize gelen yabancıların beraberinde getirdiği bir ‘hobi’ olarak geldi. Osmanlı Devleti’ne de tütün ve pamuk ticaretiyle uğraşan İngilizler gelmişler ve bunlar zamanla ailelerini de getirerek Osmanlı İmparatorluğu'nun belli başlı ticaret limanlarındaki kentlere yerleşmişlerdir. İşte bu İngiliz aileleri, futbolu ülkemizin sınırları içine sokan kişiler olmuşlardır. Geçtiğimiz yüzyıl sonlarına doğru ülkemizde yerleşmiş bulunan İngiliz ailelerin İstanbul, İzmir ve Selanik gibi liman kentlerini yeğledikleri görülür. Bu ailelerin erkekleri, ülkemize gelirlerken, pipoları ve viskileri gibi, enikonu tiryakisi oldukları "futbol"u da beraberlerinde getirmişlerdir.

Dolayısıyla futbol ülkemizde ilk başlarda elit kesimin eğlencesiydi. Doğal olarak ilk kulüpler de burjuvanın kendi takımlarıydı.

Ancak bu salgın iki dünya savaşı esnasında bile durdurulamamış ve futbol kültürü, dili, dini, ırkı ne olursa olsun tüm dünyayı etkileyen bir spora dönüşmüştü.
Ve endüstriye dönüştükçe burjuva kesim oyuncudan ziyade yönetici konumuna geçti ve futbol burjuvanın elinden alınıp halk kitlelerinin eline verildi.
Belki bilinçli bir yayılmaydı bu bilmiyorum, ancak bilinen şu; futbol bir tür ‘uyuşturucu’ olarak görülüp, kitlelerin sosyal-siyasal yönlendirilmesinde bir aparat olarak kullanılmaya başlandı. İtiraf etmek gerekirse kısmen başarılı da olundu. İspanya’da örneğin. Siyasi iç çatışmalar ustalıkla yeşil zemine kaydırıldı ve kitleler futbol galibiyetlerinden siyasi haz almaya başladıkları an, bir şekilde terör ile de başedilmiş olundu.
İran sinemasında neredeyse her filminde evrensel bir meseleyi ustalıkla irdeleyen derinlikli yönetmen Jafar Panahi’nin 1997 yılında çektiği “Ayeneh-Ayna” bir toplumun futbol ile toplumsal kazanım hissi arasında kurulduğu varsayılan bağları muazzam bir şekilde anlatır. Aynı yönetmen 2006 yılına geldiğinde vizörü daha da yakına alır. “Offside” İran gibi katı ve tavizsiz bir toplumda dahi futbolun nasıl bir üst kimliğe dönüştürüldüğünü şahane gösterir.

12 Nisan 2009 tarihinde oynan G. Saray ile F. Bahçe arasındaki futbol maçı öncesi ve sonrasıyla genelde futbol, özelde ülkemizdeki futbol zihniyeti açısından çok ciddi anlamda analizler yapılması gerektiğini zaruri kılıyor. Futbolun ülkemizde geldiği nokta bence bilim adamları tarafından derinlemesine araştırılmalı ve kısa sürede meselenin siyasi-politik ve bilimsel çözümlemeleri hazırlanmalıdır.

Gidişat hayra alamet değil yani…

Aslında bunun da işaret fişekleri epey zamandır belliydi. Gelinen nokta son bir kaç gün, ay ya da yıl ile ilgili değildir.

Onyılların bilinçli- ya da tam tersi- bir birikimin geldiği noktadır bu.

Futbol medyası…

Yıllar önce futbolla çok daha yakından ilgilendiğim bir dönemde, devre arasında Antalya’da yapılan kampları takip ederken enteresan bir olaya şahit oldum. Gazetecilerin kaldığı otelde ilginç bir işleyiş vardı. Her muhabir takip ettiği takımın maç saatine kadar otelde kalıyor, başka hiçbir şeyle ilgilenmiyor ve antreman takibi dışında sadece ve sadece okey oynuyordu.

Bir medya kurumunun muhabiri düşünün ki, bulunduğu mekanda dünyanın değişik ülkelerinden 500’den fazla takım bulunduğu halde haber yapmayı, takip etmeyi aklına bile getirmiyordu. Bunu sorduğum bir muhabir bana aynen şunu dedi: ‘Ne takip edicem başka takımı, şefim bana kendi takımımın hesabını soruyor!”
O muhabir için bütün evren takip ettiği takımdan ibaretti… Kamp yapılan yeri bir insan, entelektüel ve gazeteci olarak gezip, tarihi, turistik yerleri filan görmesinden vazgeçtim, profesyonel olarak para kazandığı sektör bile umurunda değildi ve bundan rahatsız bile değildi!
Muhabiri böyle olan bir sektörün yazar ve yorumcularının farklı olduğunu düşünüyorsanız çok yanılırsınız…

Otto Bariç değişik dönemlerde ülkemize gelip teknik direktörlük yapmış bir isim. Bariç, meşhur olaylı Trabzonspor maçından sonra döndüğü ülkesinde şu açıklamayı yapmıştı: “Benden yemek ısmarlamamı isteyen, belki de kadın isteyen gazeteciler var. Gazetecilere para harcamayı sevmiyorum. O zaman da bu tür şeyler yazıyorlar. Tek silahları bu!"

Reyting uğruna yazarların saçlarını, bıyıklarını kestirdiği, emekli futbol hakemlerinin bikini giyme iddialarında bulunduğu bir ülkede, son yaşananların bir sebep değil sonuç olduğunu anlatmaya çabalıyorum.

Yine bir dönem ülkemizde görev yapan İspanyol futbol adamı Vincente Del Bosque’nin şu dedikleri dikkate değmez mi: “Türkiye futboldan anlayanların sustuğu, anlamayanların konuştuğu ilginç bir ülke. Ne zaman futboldan anlayanlar seslerini yükseltirse Türk futbolu çıkışa başlar. Ben Türkiye’de kaldığım süre içinde ilgisiz, futbolu bilmeyen herkes konuştu. Bunlardan biri de eski yönetici Reha Muhtar’dır!”

Romen teknik direktör Lucescu’nun başına gelenleri ise yazmaya gerek yok.
Hazır mevzu Reha Muhtar’a gelmişken Türk futbolundaki yönetici modeline de bir göz atmakta yarar var. Bu sene G. Saray’ın UEFA kupasındaki maçlarından birinde (Sanırım Bordeaux’ydu) yöneticilik yapmış Abdurrahim Albayrak’ın maç izlerken ki görüntüleri yansıdı medyaya. Taraftarlık, yöneticilik, futbol sevgisinin çok üzerinde, direkt patolojik emareler taşıyan bir ruh halinin eseri olan o görüntüler inanın beni ürkütmüştü. Oysa sevgili Albayrak futbol dışındaki zamanlarında dünyanın en şeker insanlarından biriydi!

Sevgili Muhtar hakkında DelBosque zaten söyleneni söylemiş! Buraya son olarak Deniz Gökçe’nin bir açıklamasını ekleyerek yönetici bahsini kapatayım; “Denizli maçına giderken Fenerbahçeli futbolcu yazarlarAli Şen'in helikopteri ile çiftliğine gittiler. Yediler, içtiler, kuzular çevrildi. Ordan helikopterle Denizli'ye gidildi. Sen birgün önce Ali Şen'in çiftliğinde kuzu yemişsin. Senin kalemin artık objektif kalabilir mi?” İlginç…

Masum değiliz hiç birimiz!

Meselenin çekirdeğine yaklaştıkça, yaşanan facianın rasyonel yüzünü görmek daha kolay oluyor. Elbette ki futbolcular…

Belirttiğim gibi futbolun endüstriye dönüşmesi sürecinde bu sektörün hammaddesi olan futbolcular çok daha küçük yaşta sektöre girmeye başladı. Barcelona’nın ünlü yıldızı Lionel Messi futbola 5 yaşında başladığını söylüyor. Biliyoruz ki, artık futbolcu keşfiyle ilgili ajan ve ajans kurumları var. Bunlar futbol yeteneği arayıp, bulup, elde ettikten sonra büyük paraları, büyük kulüplere pazarlıyorlar. Açıkçası böylesi bir sektörde mafyanın kök salmasını engellemek pek mümkün değildir, kimse de rahatsız değildir! Brezilya ve diğer Latin Amerika ülkelerinde (Artık Afrika ülkeleri de böyle) yetenekli çocuk kaçırma çeteleri mevcut. Tıptı organ mafyası gibi futbolcu mafyası da mevcut artık.

Ama bizim esas konumuz futbol mafyası ya da olayın ekonomik boyutu değil. Sosyal ve psikolojik dibe vuruş ve nedenleri.

Başlama yaşının bu kadar küçülmeye başlaması özellikle futbolcu psikolojisi üzerinde inanılmaz olumsuz tesirler yapmaya başladı. Bir sefer futbolcu olmak isteyen genç ya eğitimi ya da futbolu seçmek zorunda kalıyordu ki, o yaşta birinin sağlıklı bir tercih yapabilmesini beklemek aptallık olacaktır. Ailelerin ise medyatik olmak ve para kazanmayı tercih edeceğini tahmin etmek güç değil.

Eğitimden uzak, maddi standartı yüksek bir yaşam süren futbolcular daha 15-16 yaşında inanılmaz noktalara geliyorlar. 18 yaşına gelmiş bir futbolcu hemen her gün medyada boy gösteriyor, kitleler onu parmağıyla gösteriyor ve inanılmaz alım gücü ile istediğini elde etmeyi başarabilecek duruma geliyor. Henüz 18’inde olan Batuhan’ın Eskişehir’in önemli bir maçının gecesi kamptan kaçıp barlara takılmasını başka neyle izah edebiliriz ki?

Ülkemizdeki tüm bu olumsuz futbol manzarasının parametlerine genel olarak baktıımızda birden çok olumsuz etmenin bir araya gelmesiyle bu tablonun ortaya çıktığını söylemeye çalışıyoruz. Suç aslında hiç kimsede deği. Ve suç aslında herkeste!

Ve taraftarlar…

Yakasına taktığı kaşkolun rengi ne olursa olsun Türkiye’de futbol fanatiklerinin futbolu bir üst kimlik olarak gördüğü gerçeği artık reddedilemez. Sosyal statüsü ya da tüketici profili ne olursa olsun, taraftarlık dozajı nisbetinde bir üst kimlik birlikteliği tam gaz gidilen felaketin en önemli vektörlerinden biri.

Bahsini ettiğimiz maç esnasında sahadaki futbolcuların densizliği neticesinde tribün tepelerine toplu halde çıkarak çatıyı çökme durumuna getirmiş olan taraftar ile, Barbaros Bulvarı'nda halk otobüsün taciz eden, otomobilleri tekmeleyen, camlarına vuran kitle arasında tehlike açısından milim fark yok!

2005 yapımı bir Lexi Alexander filmi olan Hooligans ve 2008 Jon Baird filmi olan Cass futbol fanatikliğinin portrelenmesi açısından oldukça önemli ve belgesel veri taşıyan (Gerçek olaylara dayanıyorlar zira) sinema ürünleri. Hep yabancı filmlerden örnek vermemizin nedeni, futbolu bu kadar gelişmiş gibi görünüp, endüstrileşen bir ülkenin sinemasının da perişanlığının kanıtı aynı zamanda. Maalesef doğru düzgün bir tek film bile yok bu konuda ülkemizde.

Keza direkt bildiğimiz futbol ile ilgili olmasa da Robert DeNiro’nun döktürdüğü muhteşem bir Tony Scott filmi olan Fanatik-The Fan da ülkemizde olup bitenleri çözümlemek açısından ihin açıcı filmler. Deniro sevvdiği futbolcu uğruna cinayet işleyebilecek, hatta bizzat sevdiği sporcunun çocuğunu kaçırabilecek kadar gözü dönebilen bir fanatiği canlandırıyor o filmde. Kendi ailesini, işini, mutluluğunu filan boşverebilen, takım taraftarlığını her türlü kimliğin üzerine taşıyan bir ruh hastası profili!

Amansız Türko!


Malum GS-FB maçı öncesinde iki adet milli maç yaptık. Bu maçlar öncesi ve esnasında ekranlarımıza futbol takımımızın oynadığı reklam filmleri geldi. Açıkçası belki sportif bir mücadelede, kapalı kapılar ardında, belki sadece motivasyon esnasında söylenmesi gerekenler reklam formatında tüm millete günlerce ve defalarca dayatıldı.

Örneğin Türko Garanti formatlı reklamda şu sözler, metalik-illüstratif gladyatör kılıklı demir tabanlı topçular eşliğinde bize yüzlerce kez dinletildi:

“Bu kalpler feda bu canlar
Ayyıldızına
Kırmızı Beyaz uğruna
göster dünyaya
sen sahada biz burada
tek yürek Türko
Sendeki yürek kimde var?
tek yürek Türko
Durduramaz kim seseni
kıyamet kopsa
milyonlar senin yanında zafer yolunda...”

Kullanılan dilin farkındasınız değil mi? Sportif bir müsabakadan ziyade Cesuryürek flmindeki W. Wallace’ın savaşçılarına yaptığı konuşma formatına yakın ve tehlikeli bir üslup değil mi bu?

Kimse çok yakın zamanda yaşanılan ve ülke futbol tarihinde bir kara leke olarak hatırlanması gereken Türkiye-İsviçre maçını aklına getirmedi sanırım! Özellikle de bu ‘gaz’ içerikli reklamı hazırlayan arkadaşlar!

Allah’tan İspanya maçları ölüm-kalım değerinde algılanmadı ki, büyük olaylar çıkmadı! Ancak bu dolum patlamak için, milli maçlar dışındaki en büyük gerilim riski olan ilk maçı bekledi.

Bir diğer ‘gazlı’ reklam ise Nike’ın yaptığı. Bizzat teknik direktörümüzün ve oyuncularımızın oynadığı reklamda futbolun vahşi ve dizginlenmez yönü ön plana çıkarılıp ‘Amansız’ mottosu kullanılıyordu. Bufaalosundan, yılanına, çakalından, köpeğine kadar bilcümle vahşi yaratık futbolcular ile bütünleşik gösterilerek eşleşmiş algı oluşturulmaya çabalanıyordu.

12 Nisan tarihli maç gösteriyor ki, millete izleyici olarak sadece küfür etme katsayısını artırmak başka hiçbir rasyonel katkısı olmayan bu propaganda yöntemi, keskin sirke misali küpünü delmiş ve düne kadar can ciğer kuzu sarması dost-ahbat olan Semih ile Arda gibi iki mülayım futbolcu prototipinden bile birer canavarlık kumaş çıkarılmıştır!

Ancak hep vurguladığımız gibi, bundanki suçun tamamı bu futbolcularda değildir asla. Belki futbolcular bu işin kurbanıdır, bile denebilir.

Şimdi başa dönüp Pavlov’un meşhur deneyi ile meseliy bütünleştirmeden önce son bir filme daha göz atalım. Senaryosunu Luc Besson’un yazdığı bir Louis Leterrier filmi olan “Danny The Dog” filmini izlediniz mi bilmiyorum ama vurdulu kırdılı filmlerin hit oyuncusu Jet Li’nin belki de en felsefi ve sert olan bu sinema ürünü, yaşadığımız olayların dip koçanı hakkında çok ciddi veriler taşıyor. Ülkemizde ‘Kır Zincirlerini’ adıyla gösterilen filmde 30 yaşına kadar, kendisini annesinden çok küçük yaşta almış Bart adlı adamın ofisinin altındaki küçük bir depoda yaşayan Danny’in hikayesi anlatılır.

Bir öldürme makinesi olarak eğtilen Danny’nin tüm hayatı yaşadığı bu yeraltındaki odadır. Ve ne zaman ihtiyaç duysa Bart'a onun öğrettiği şekilde hizmet etmektedir. Hayatını para satarak kazanan bir tefeci olan Bart, borç verdiği insanlar geri ödemekte zorluk çektiklerinde ya da geciktiklerinde Danny'yi devreye sokar.



Nike - AMANSIZ OL - Click here for more amazing videos

Onu bir köpek gibi yetiştirmiştir ve her fırsatta silahı olarak kullanmaktadır. Ta ki Bart bir gün kin tutan müşterilerinden biri tarafından tuzağa düşürülene dek. Danny, bu olaydan sonra kendisini sahiplenen sanatçı Sam ve üvey kızı Victoria'nın yanında sevginin ne olduğunu öğrenirken, Bart'ın öldüğüne inanmaktadır. Fakat Bart ölmemiştir; 'köpeğini' geri almak için döndüğünde Danny'nin eski ve yeni hayatı birbirine girer.

Yaşadığımız olayları doğru olarak okuduğumuzda gerek seyirci olarak bizlerin, gerek futbolcuların, gerek medyanın bir şekilde şartlı refletksler ile hareket eden deney kobayı gibi olduğumuzu düşünüyorum. Futbolun sinsi bir virüs gibi damarlarımıza girip beyin ve ruhumuzun en ücra köşelerine sirayet etmesinden sonra, refleks olarak midemiz safra, ağzımız salya salgılıyor, dişlerimiz sivriliyor, pençelerimiz keskinleşiyor, hırlamaya ve en yakınımız olanı bile ısırmaya başlıyoruz.

Bir meşin topun bir topluma yaptıklarına bakılırsa bu korkunç bir tablo açıkçası…
Ve ürkütüyo insanı!

"Just do it"meyin abiler, itmeyin!