Yalnızlık baladı

PHT: Samanta Krivec

Derken;

Gece oldu…

Yıldızlar, gökyüzü, derin,

kuyu gibi bir karanlık.

Anladım ki; yalnızım.

Sonra;

Bir müezzin uykusunu gagaladı bir horoz,

yanık davet sürtündü kül yüzlü bulutlara,

yapraklar seyre daldı düşerken, ağaçları,

bir karınca kolonisi sardı tüm sokakları,

pencereden seyrediyor sokakları çocuklar,

camdaki çocuklar kadar,

yalnızım…

Fark etmiyor;

Gece, gündüz,

Siyah yahut beyaz,

Kalabalık ya da tek başıma,

Çok yalın bir şekilde, 

yalnızım...