Anladım ki, sadece bir dili yok yağan karın.
Yağmurun tek lisana hapsolmadığı gibi.
Herkes için ayrı anlam ifade ediyor usul usul indikçe.
Ve bizler onu izlerken aramıza soluğumuzun buharlarını koyarak.
Terli camları aşıp,
Elimizden tutuyor kar tanesi.
Alıp farklı farklı diyarlara götürüyor ayrı ayrı.
İşte bir kız çocuğu…
İlk baharı görmüş kelebek gibi mutlu karda.
Koşuyor, zıplıyor çığlık çığlığa.
Bembeyaz bir hüzün sarkarken saçaklardan,
Çocukça masumiyetin beyazlığında çırpıyor şen şakrak kollarını.
Kozasından çıkıyor;
Kelebek oluyor çırpındıkça.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder